Barbara Szewczyk-Szelka
Teatr jednego aktora
wystawa fotografii

Galeria Po Godzianch
Rybnik, Plac Wolności 19
(Galeria mieści się w redakcji Tygodnika Rybnik po godzinach)
Wernisaż 21 lutego (czwartek) o godz. 18.00
Wystawa czynna od 12 lutego do 12 marca 2008 r.

Wystawa Teatr jednego aktora to zestaw fotografii, który jest efektem pracy artystki z jej ulubioną modelką, Agnieszką Okońską, studentką Wyższej Szkoły Teatralnej im. Ludwika Solskiego we Wrocławiu.
- W trakcie kolejnej sesji, dla relaksu, spróbowałyśmy sparodiować jakieś słynne zdjęcie. W ten sposób zrodził się pomysł, który zaczął żyć niezależnym życiem i ułożył się w cykl pt. Teatr jednego aktora. Różne role, sytuacje, charakteryzacje, kostiumy jedna modelka. Inspiracją były powszechnie znane fotografie, kadry z filmów, słynne aktorki, reklamy telewizyjne. Wszystko potraktowane z dystansem i przymrużeniem oka... opowiada autorka wystawy.

Barbara Szewczyk-Szelka z wykształcenia jest magistrem ekonomii,
specjalistą ds. handlu zagranicznego. Mieszka w Katowicach. Jest członekiem Śląskiego Towarzystwa Fotograficznego. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych. W czerwcu 2007 roku została zaproszona jako gość honorowy Miesiąca Fotografii, imprezy corocznie organizowanej w Mont-Dol we Francji. Zaprezentowała tam wystawę pt. Dwie kobiety (historia walczącej z chorobą nowotworową matki i jej wchodzącej dopiero w dorosłe życie pięknej, radosnej córki). Duże zainteresowanie, bardzo ciepłe i wzruszające chwilami przyjęcie przez krytyków i widzów zachęciło ją do przygotowania kolejnej autorskiej wystawy.
 

W fotografii portretowej pociąga ją nie pokazywanie atrakcyjnej wizualnie powierzchowności człowieka lecz odkrywanie osobowości, skrywanych uczuć i emocji. - Lubię portrety naturalne wymagające zręczności w przyłapywaniu ludzi w momentach rozluźnienia, ale pociąga mnie też portret kreowany, bardziej subiektywny, ukazujący część prawdy o portretowanej osobie i część mojego wyobrażenia o niej, mówi autorka wystawy.

Poza portretem uprawia fotografię dokumentalną. Dąży do utrwalenia tzw. decydującego momentu - chwili, w której spotykają się przeszłość,
teraźniejszość i przyszłość. - Idąc ulicą, wśród ludzi nie aranżuję,
nie upiększam kadrów. O sukcesie decydują zazwyczaj ułamki sekundy
oraz intuicja. Wierzę bezgranicznie w jej twórczą moc, ufam jej. Oglądając
zdjęcia z takich ulicznych sesji, często bywam zaskoczona jak wiele
zawierają. Są ułamkiem prawdy o człowieku i przestrzeni,
w której żyję, relacjonuje.