|
Jesteś na czwartej stronie tekstu
Strona pierwsza |
Strona druga
| Strona trzecia | Strona czwarta
Polecenie Curves (Krzywe)
Jak już powiedzieliśmy, jeśli polecenie Levels (Poziomy) to automatyczna
skrzynia biegów, to polecenie Curves (Krzywe) możemy nazwać skrzynią ręczną.
Jest ona niezastąpiona, gdy utkniesz wśród trudnych obrazów, lecz jej
opanowanie wymaga więcej wysiłku i czasu. Polecenie Curves (Krzywe) oferuje
inny sposób „rozciągania i ściskania” poziomów jasności, bardziej skuteczny
niż w przypadku polecenia Levels (Poziomy). Polecenie Curves (Krzywe) to
także inny sposób spojrzenia na dane.
W oknie dialogowym Levels (Poziomy) to histogram dawał spojrzenie na dane, z
którymi pracowałeś. Polecenie Curves (Krzywe) nie wyświetla histogramu
(możesz go jednak oglądać na palecie Histogram). Zamiast tego w oknie
dialogowym Curves (Krzywe) znajdziesz wykres zależności pomiędzy poziomami
wejściowymi i wyjściowymi (pierwotnymi i zmodyfi kowanymi). Poziomy
wejściowe rozłożone są wzdłuż dolnej osi poziomej wykresu, a poziomy
wyjściowe wzdłuż osi pionowej. Gdy wybierzesz polecenie Curves (Krzywe) po
raz pierwszy, na wykresie będzie widoczna linia prosta, nachylona pod kątem
45 stopni — każdemu poziomowi wejściowemu przyporządkowany jest taki sam
poziom wyjściowy (patrz rysunek 6.24).
Krzywe kontra poziomy.
Wszystko (no, może poza wyświetleniem podglądu odciętych wartości
tonalnych), co można zrobić przy użyciu polecenia Levels (Poziomy), można
także wykonać za pomocą polecenia Curves (Krzywe) — patrz rysunek 6.25. Na
przykład przesuwanie środkowego suwaka w oknie dialogowym Levels (Poziomy) w
celu zmodyfikowania parametru gamma jest prawie tym samym, co przesuwanie
punktu środkowego krzywej w lewo lub prawo.
Ustawianie pozostałych czterech suwaków jest równoznaczne z ustawianiem
końców krzywej. Krzywe tonalne to najprawdopodobniej najbardziej pożyteczne
narzędzie do globalnej korekty koloru, jakie wynaleziono — podczas korekty
barwnej jest wręcz nieocenione. Przydaje się także podczas korekty obrazów w
skali szarości. Modyfikacje parametru gamma, które miały miejsce w oknie
dialogowym Levels (Poziomy), umożliwiają zmianę równomiernego rozkładu
półcieni, co odpowiada bardzo podstawowej krzywej (przesuń punkt
50-procentowej szarości w to miejsce) z dwoma punktami końcowymi i jednym
środkowym. Krzywe pozwalają precyzyjnie zmodyfikować określone fragmenty
zakresu tonalnego. Relacje pomiędzy poziomami wejściowymi a wyjściowymi
można modyfikować, zmieniając kształt krzywej poprzez dodanie punktów lub
narysowanie krzywej przy użyciu narzędzia Pencil (Ołówek). Preferujemy
dodawanie i modyfikowanie punktów, ponieważ w ten sposób zachowujemy większą
precyzję. Wszystkie operacje i ustawienia, które wykonywaliśmy w oknie
dialogowym Levels (Poziomy) — ustawienie punktu bieli, ustawienie punktu
czerni, korekta półcieni, ustawienie najciemniejszej wartości, ustawienie
najjaśniejszej wartości — możemy wykonać także w oknie dialogowym Curves
(Krzywe), lecz sposób ich wykonania jest w obu przypadkach różny. Zanim
przejdziemy do modyfi kacji krzywych, omówimy kilka sposobów dostosowania
okna dialogowego Curves (Krzywe) do własnych potrzeb i stylu pracy.
Rysunek 6.25. Okna dialogowe Levels (Poziomy) i Curves (Krzywe)
Wskazówka. Dostosowanie okna dialogowego Curves (Krzywe). Niektórzy
użytkownicy myślą o poziomach jako wartościach od 0 do 255, a inni jako
procentach określających jasność punktu rastra. W oknie dialogowym możesz
wybrać jedną z tych dwóch miar, klikając strzałki na środku poziomej skali.
Gdy wybraną jednostką są poziomy, punkt czerni 0,0 znajduje się w dolnym
lewym rogu wykresu, a punkt bieli 255,255 — w prawym górnym rogu. Jeśli
wybierzesz procenty, punkt bieli 0,0 znajdzie się w lewym dolnym rogu, a
punkt czerni 100,100 — w prawym górnym. W dowolnej chwili możesz zmienić
jednostkę.
Wskazówka. Zmiana siatki. Możesz także zmodyfi kować gęstość siatki w
oknie dialogowym Curves (Krzywe). Domyślnie linie siatki są w odstępach co
25% szerokości obszaru wykresu, ale kliknięcie dowolnego miejsca obszaru
wykresu z jednoczesnym przytrzymaniem klawisza Alt (Windows) lub Option (Mac
OS) spowoduje zmniejszenie odstępu do 10% szerokości (patrz rysunek 6.26).
Dwudziestopięcioprocentowa podziałka siatki jest bardziej znajoma osobom
zajmującym się drukiem i przygotowaniem do druku, ponieważ poszczególne
linie odpowiadają czerni, trzem czwartym tonu, pół tonu, ćwierci tonu i
bieli, podczas gdy dziesięcioprocentowa
siatka to całkiem dobra symulacja systemu strefowego.
Rysunek 6.26. Zmiana gęstości podziału siatki w oknie dialogowym Curves
(Krzywe)
Krzywa. Potęga polecenia Curves (Krzywe) wynika z faktu, że nie
jesteśmy ograniczeni możliwością umieszczenia na krzywej tylko jednego
punktu — możemy umieścić ich aż 16, lecz tak dużej liczby będziemy
potrzebować bardzo rzadko. Dzięki temu możemy zmienić kształt i nachylenie
krzywej (pamiętaj: nachylenie to kontrast — im większe nachylenie jakiegoś
fragmentu krzywej, tym większe różnice między wartościami pikseli).
Na przykład krzywa o kształcie litery S zwiększa kontrast w obszarze
półcieni bez rozjaśniania świateł lub pogłębiania czerni (patrz rysunek
6.27). Z drugiej strony taka krzywa powoduje utratę pewnej ilości detali z
jasnych i ciemnych obszarów poprzez ich skompresowanie. Często stosujemy
zagłębienie na fragmencie krzywej odpowiadającym światłom i wybrzuszenie na
fragmencie odpowiadającym ciemnym obszarom w celu — odpowiednio —
rozciągnięcia zakresu świateł i rozjaśnienia najgłębszych cieni.
Odczyt współrzędnych. Przesunięcie kursora nad obszarem wykresu powoduje
zmianę wartości wyświetlanych w polach Input (Wejście) i Output (Wyjście) —
na dole okna dialogowego — obrazujących współrzędne kursora. Jeśli na
przykład umieścisz kursor w punkcie o współrzędnych Input (Wejście) 128 i
Output (Wyjście) 102, a następnie klikniesz lewym przyciskiem myszy, kształt
krzywej zmieni się tak, aby przechodziła ona przez utworzony punkt, a pola
współrzędnych staną się edytowalne. Wszystkie piksele, które znajdowały się
na poziomie 128, przejdą na poziom 102, a reszta półcieni zostanie
odpowiednio przyciemniona (patrz rysunek 6.28).
Rysunek 6.28. Edytowalne pola liczbowe
Zaznaczenie i przeciąganie w lewo lub w prawo punktu środkowego krzywej jest
analogiczne do przesuwania suwaka parametru gamma w oknie dialogowym Levels
(Poziomy). Możesz podążać kursorem myszki wzdłuż krzywej, aby dowiedzieć
się, co w rzeczywistości dzieje się z pikselami na każdym poziomie.
Ustawianie punktów bieli i czerni. Punkty bieli i czerni można
obciąć, przesuwając punkty końcowe krzywej w poziomie w kierunku środka
wykresu (tak samo jak suwaki poziomów wejściowych w oknie dialogowym Levels
(Poziomy) — patrz rysunek 6.29). Jeśli na przykład przesuniesz koniec
krzywej odpowiadający punktowi czerni w prawo, tak aby w polu współrzędnej
Input (Wejście) pojawiła się wartość 12, a w polu współrzędnej Output
(Wyjście) pozostała wartość 0, obetniesz wszystkie wartości poniżej 12 i
sprawisz, że znajdą się na poziomie 0. Odpowiada to dokładnie przesunięciu
suwaka poziomu wejściowego czerni w oknie dialogowym Levels (Poziomy) z
pozycji 0 na pozycję 12.
Rysunek 6.29. Obcinanie i kompresowanie wartości w oknie dialogowym
Curves (Krzywe)
Możesz także ograniczyć jasność punktów rastra, przesuwając końce krzywych w
pionie w kierunku środka wykresu (odpowiada to przesuwaniu suwaków
reprezentujących poziomy wyjściowe w oknie dialogowym Levels — Poziomy). Aby
na przykład ograniczyć jasność punktu rastra odwzorowującego światła do
wielkości 5%, przesuń koniec krzywej odpowiadający światłom do pozycji 243 —
lub 5, jeśli wybrałeś jako jednostkę procenty.
Kroplomierz. Chociaż okno dialogowe Curves (Krzywe) nie ma dostępnej
w oknie dialogowym Levels (Poziomy) funkcji wyświetlania obciętych wartości,
oferuje inną, bardzo pożyteczną funkcję. Pokazuje ona, gdzie na krzywej
tonalnej leży punkt obrazu wskazywany kursorem. Jeśli wyświetlone jest okno
dialogowe Curves (Krzywe), kursor automatycznie zmienia się w kroplomierz,
gdy tylko umieścisz go na obrazie. Gdy przytrzymasz lewy przycisk myszy, na
panelu Info w oknie dialogowym Curves (Krzywe) wyświetlane będą poziomy
wejściowe i wyjściowe piksela wskazanego kroplomierzem, a jego położenie na
krzywej zaznaczone będzie kółkiem (patrz rysunek 6.30). Dzięki temu łatwo
poznać wartości pikseli w obszarze, który chcemy skorygować i sprawdzić, jak
bardzo zostaną zmodyfi kowane.
Z pewnych przyczyn kroplomierz nie działa podczas korekcji kanału
zespolonego obrazu w trybie CMYK, chociaż funkcjonuje podczas korekcji
poszczególnych kanałów składowych.
Automatyczne tworzenie punktów na krzywej. Bardzo przydatną funkcją
dostępną w oknie dialogowym Curves (Krzywe) jest automatyczne tworzenie
punktu na krzywej. Gdy klikniesz obraz, przytrzymując klawisz Ctrl (Windows)
lub Command (Mac OS), Photoshop automatycznie umieści na krzywej punkt,
którego współrzędna Input (Wejście) jest wartością klikniętego piksela. Po
umieszczeniu punktu możesz modyfi kować jego położenie przy użyciu klawiszy
kursora lub wykorzystując następującą wskazówkę:
Wskazówka. Modyfikowanie punktów krzywej poprzez wprowadzanie wartości.
Bardzo przydatna jest dostępna w oknie dialogowym Curves (Krzywe) funkcja
umożliwiająca liczbowe, ręczne określenie współrzędnych punktu na krzywej.
Używamy jej w następujący sposób:
* Jeśli znamy wartości wejściowe i wyjściowe, tworzymy punkt na krzywej,
klikając jej dowolny fragment, a następnie wprowadzamy wartość Input,
naciskamy klawisz Tab, aby przejść do pola Output (Wyjście) i wprowadzamy
wartość poziomu wyjściowego.
* Jeśli chcemy nadać określonemu pikselowi obrazu daną wartość poziomu
wyjściowego, klikamy go, przytrzymując przycisk Ctrl (Windows) lub Command
(Mac OS), aby umieścić punkt na krzywej, a następnie naciskamy klawisz
Shift+Tab (Windows) lub Tab (Mac OS) i wpisujemy odpowiednią wartość poziomu
wyjściowego.
Inne dobrodziejstwa polecenia Curves (Krzywe). Podobnie jak polecenie Levels
(Poziomy), także polecenie Curves (Krzywe) ma kilka ukrytych pożytecznych
opcji. Opcja podglądu i możliwość szybkiego porównania obrazu „przed” i „po”
działa dokładnie tak samo jak w oknie dialogowym Levels (Poziomy), podobnie
jak przyciski Auto (Auto) i Options (Opcje), a naciśnięcie klawisza Alt
(Windows) lub Option (Mac OS) powoduje wyświetlenie przycisku Reset
(Wyzeruj), służącego do przywracania domyślnych wartości parametrów, zamiast
przycisku Cancel (Anuluj). Do przechodzenia między kolejnymi punktami na
krzywej można używać kombinacji Ctrl+Tab (Windows) lub Control+Tab (Mac OS).
Dodanie do wymienionych skrótów klawisza Shift umożliwia przełączanie
punktów w odwrotnej kolejności. Zmiana położenia punktów kontrolnych przy
użyciu myszy należy do najmniej efektywnych metod retuszu. Gdy uda Ci się po
mistrzowsku opanować skróty klawiaturowe, przekonasz się, że tworzenie
nowych punktów po wciśnięciu klawisza Ctrl (Command) i zmiana ich położenia
przy użyciu klawiszy strzałek to najwygodniejszy sposób na wykonanie
dokładnej i satysfakcjonującej korekcji obrazu.
Źródło: Real World Adobe Photoshop
CS2. Edycja polska
Autorzy: David Blatner, Bruce Fraser
Tłumaczenie: Piotr Cieślak, Łukasz Nowakowski
ISBN: 83-246-0241-0
Tytuł oryginału: Real World Adobe Photoshop CS2
Format: B5, stron: 1096
Jesteś na czwartej stronie tekstu
Strona pierwsza |
Strona druga
| Strona trzecia | Strona czwarta
|
