Jesteś na trzeciej stronie tekstu
Strona pierwsza  |  Strona druga  | Strona trzecia  |  Strona czwarta

Polecenia do korekcji
tonalnej obrazu Funkcje Levels (Poziomy) i Curves (Krzywe) są dwoma podstawowymi narzędziami programu Photoshop służącymi do globalnej korekty tonalnej i barwnej. Użycie funkcji Levels (Poziomy) jest łatwiejsze, zwłaszcza dla początkujących użytkowników Photoshopa, ale i zaawansowani użytkownicy radzą sobie z nią zdecydowanie lepiej niż z funkcją Curves (Krzywe). Narzędzie Curves (Krzywe) jest trochę trudniejsze do opanowania, lecz o wiele potężniejsze. Te dwie funkcje można porównać odpowiednio do automatycznej (Levels — Poziomy) i ręcznej (Curves — Krzywe) skrzyni biegów. Użycie funkcji Levels (Poziomy) jest łatwe i szybkie. Funkcja Curves (Krzywe) pozwala wykonać te same operacje (i różne inne), lecz wymaga więcej umiejętności, doświadczenia i wiedzy. Obie wspomniane funkcje służą do przekształcania istniejących wartości pikseli (Input — Wejście) w nowe (Output — Wyjście), lecz sposób modyfi kowania związku pomiędzy wejściem a wyjściem w obu funkcjach jest różny. Narzędzia Levels (Poziomy) i Curves (Krzywe) charakteryzuje wspólna właściwość, która  jednocześnie odróżnia je od funkcji Brightness/Contrast (Jasność/Kontrast). A mianowicie umożliwiają one nieliniowe przekształcenia, w odróżnieniu od przekształceń liniowych, dokonywanych  w oknie dialogowym Brightness/Contrast (Jasność/Kontrast) — patrz ramka „Przewaga nieliniowości” w dalszej części tego rozdziału.

Polecenie Levels (Poziomy)
Oferowana przez Photoshopa funkcja Levels (Poziomy) to prawdziwy koń roboczy korekty tonalnej (patrz rysunek 6.14). W przypadku obróbki obrazów w skali szarości jest to często jedyne stosowane przez nas narzędzie. Bardzo intuicyjne i proste okno dialogowe funkcji Levels (Poziomy) umożliwia szybką identyfikację punktów cieni i świateł, ograniczenie zakresu po stronie cieni i po stronie świateł, dokonanie znacznych modyfikacji półcieni z podglądem rezultatów modyfikacji na ekranie i na palecie Info w czasie rzeczywistym. Bardziej szczegółową korektę tonalną wykonujemy za pomocą funkcji Curves (Krzywe), lecz kilka operacji można wykonać tylko za pomocą funkcji Levels (Poziomy) — zresztą funkcja ta w zupełności wystarczy do wykonania większości modyfi kacji obrazów w skali szarości.

Okno dialogowe Levels (Poziomy) nie służy tylko do oglądania histogramu, lecz także do dokonywania na jego podstawie różnych modyfi kacji. Jeśli wiesz, co pokazuje histogram, elementy sterujące w oknie dialogowym Levels (Poziomy) staną się dla Ciebie mniej tajemnicze.

Poziomy wejścia
Trzy suwaki symbolizujące poziomy wejścia służą do zmiany punktu czerni, bieli i parametru gamma obrazu. W miarę przesuwania suwaków zmieniają się także wartości w odpowiednich polach w części Input Levels (Poziomy wejścia). Jeśli wiesz, co należy robić, możesz od razu wpisać wartości do odpowiednich pól. Suwaków używamy jednak bardzo często, ponieważ w miarę ich przeciągania można obserwować rezultaty dokonywanych zmian w czasie rzeczywistym. Przedstawiamy teraz opis funkcji tych suwaków. Suwaki punktów bieli i czerni. Przesunięcie tych suwaków w kierunku środka zakresu zwiększa kontrast obrazu. Gdy odsuwasz suwak punktu czerni od jego domyślnej pozycji 0 (zero) na wyższy poziom, instruujesz Photoshopa, aby wszystkie piksele na tym poziomie i poniżej niego (tj. leżące na lewo) zamienił na piksele czarne (poziom 0), a wszystkie inne poziomy, leżące na prawo od suwaka, rozciągnął tak, aby zajmowały cały zakres od 0 do 255. Przesunięcie suwaka punktu bieli powoduje analogiczne zjawisko na jasnym końcu skali. Gdy przemieścimy go z domyślnej pozycji na 255. poziomie (biel) na poziom niższy, informujemy Photoshopa, aby wszystkie piksele na tym i wyższych poziomach (po prawej stronie suwaka) przekształcił w piksele białe o poziomie (255) i rozciągnął wszystkie poziomy znajdujące się na lewo od suwaka na cały zakres tonalny od 0 do 255 (patrz rysunek 6.15).

Suwak gamma (suwak półcieni). Suwak gamma służy do modyfi kacji półcieni bez zmiany punktów bieli i czerni. Gdy przesuwasz suwak parametru gamma, określasz, gdzie ma znajdować się środkowa wartość tonalna (50-procentowa szarość lub poziom 128). Jeśli przesuniesz ten suwak na lewo, obraz stanie się jaśniejszy, ponieważ wybrałeś wartość ciemniejszą od poziomu 128 i sprawiłeś, że stała się ona poziomem 128. Cienie zostaną zatem rozciągnięte i wypełnią nowy przedział, a światła zostaną skompresowane (patrz rysunek 6.16).

Rysunek 6.16. Korekta parametru gamma

Analogicznie, jeśli przesuniesz suwak w prawo, obraz stanie się ciemniejszy, ponieważ wskazujesz w ten sposób wartość większą od 128 i każesz Photoshopowi przekształcić ją do wartości 128. Światła zostaną rozciągnięte, a ciemny fragment zakresu tonalnego — ściśnięty (David wpadł na pomysł pewnej analogii — zmiana parametru gamma jest jak chwycenie środka długiej gumy przytwierdzonej na obu końcach, naciągnięcie jej i przesuwanie środka w kierunku jednego lub drugiego końca — podczas gdy jeden fragment gumy się rozciąga, drugi jest ściskany).

Wartość wyświetlana w polu numerycznym omawianego suwaka to tzw. współczynnik gamma, który jest wykładnikiem pewnej funkcji potęgowej, jeśli coś Ci to mówi. Przekładając to na ludzki język, jeśli wartość tego parametru wynosi więcej niż 1, to zakres półcieni ulega rozjaśnieniu, wartości poniżej 1 powodują jego przyciemnienie, zaś wartość wynosząca dokładnie 1 umożliwia zachowanie dotychczasowego wyglądu tego zakresu. Korekcja obrazu wyłącznie przy użyciu omawianego suwaka z technicznego punktu widzenia jest równoznaczna ze zmianą wartości parametru gamma, lecz jeśli zmianie tej towarzyszy modyfikacja położenia punktów określających skrajne wartości tonalne, to otrzymana korekcja odpowiada retuszowi przy użyciu krzywej o trzech punktach kontrolnych. Więcej szczegółowych informacji na ten temat, popartych matematyczną teorią, znajdziesz na stronie Chrisa Coksa z firmy Adobe pod adresem http://chriscox.org/gamma.

Poziomy wyjścia

Parametry Output Levels (Poziomy wyjścia) umożliwiają skompresowanie zakresu tonalnego obrazu do liczby poziomów szarości mniejszej niż 256. W czasach przed upowszechnieniem profili ICC parametrów tych używaliśmy do zabezpieczenia zakresów świateł i cieni przed — odpowiednio — nadmiernym rozjaśnieniem i przyciemnieniem podczas wydruku na maszynie drukarskiej. Suwaki Output Levels (Poziomy wyjścia) umożliwiają nadanie punktowi czerni wartości większej od zera i punktowi bieli wartości mniejszej niż 255. Niemniej jednak dobre profi le ICC sprawiają, że zabiegi te stały się ostatnio zbędne; uwzględniają one bowiem bezpieczne wartości skrajów pasma tonalnego.

Warto zauważyć, że choć skala szarości jest pełnoprawnym gościem panelu sterującego mechanizmami zarządzania kolorem w Photoshopie, to jedynie nieliczne aplikacje potrafi ą poprawnie obsłużyć i zinterpretować profil obrazka w skali szarości. Dlatego też, jeśli edytujemy obrazek w skali szarości pozbawiony bardzo jaskrawych świateł (na przykład odbić na wodzie lub powierzchni wypolerowanego metalu), to pomimo istnienia dobrych profilów ICC dla skali szarości ograniczamy wartości świateł (a także cieni, w przypadku niektórych obrazów) przy użyciu suwaków. Podczas edycji obrazka, na którym zakres najjaśniejszych, bardzo jaskrawych świateł pełni istotną rolę, wolimy użyć polecenia Curves (Krzywe) — technikę tę omówimy w dalszej części rozdziału.

Suwaków tych używamy też podczas przygotowywania pokazów slajdów przeznaczonych do nagrania na płytę DVD i odtworzenia na ekranie telewizora, a także do tworzenia silnie rozjaśnionych, mało kontrastowych teł, stanowiących „podkład” do napisów lub innych materiałów graficznych. Suwaków Output Levels (Poziomy wyjścia) używamy bardzo rzadko podczas przygotowywania materiałów do wydruku w środowisku CMYK, opisanym pojedynczą wartością przyrostu punktu rastra. Suwaki te przydają się wówczas do zabezpieczenia świateł i cieni przed „wydostaniem się” poza zakres odcieni obsługiwany przez maszynę drukarską.

Poziom wyjściowy czerni.

Gdy ten suwak znajduje się w pozycji domyślnej, czyli 0, piksel o wartości 0 zachowa wartość 0. Po przesunięciu suwaka i zwiększeniu wartości poziomu wyjściowego czerni, zwiększa się minimalny poziom czerni
do ustalonej wartości.

Poziom wyjściowy bieli. Suwak ten działa analogiczne do suwaka poziomu wyjściowego czerni, z tym wyjątkiem, że służy do zmniejszania udziału najjaśniejszych pikseli. Na przykład ustawienie go w pozycji 240 spowoduje przekształcenie pikseli o wartościach 255 w piksele o wartościach 240 itd. (patrz rysunek 6.17).

Rysunek 6.17. Poziomy wyjściowe

Wprawdzie może się wydawać, że kompresja zakresu tonalnego może doprowadzić do uzupełnienia „braków” w histogramie, spowodowanych przez korekcję wartości parametru gamma oraz zmianę skrajnych wartości pasma, i rzeczywiście — rozwiązanie to do pewnego stopnia może okazać się skuteczne. Niestety, kolejne przeliczenie wszystkich wartości tonalnych powoduje pojawienie się błędów zaokrągleń, a te z kolei sprawiają, że kolejne poziomy tonalne pozostają puste.

Wskazówka. Zawsze zostawiaj pewien margines. Podczas ustawiania granic zakresu tonalnego zawsze zostawiaj pewien margines, szczególnie od strony jasnych wartości. Jeśli przesuniesz suwak wejściowego punktu bieli na wartość 254, a obraz zwierać będzie obszary intensywnej jasności na poziomie 255, napotkasz dwa problemy:

* Gdy skompresujesz zakres tonalny w ramach ostatecznego przygotowania obrazu do druku, najjaśniejsze fragmenty tego obrazu staną się szare.

* Jeśli wyostrzysz obraz, niektóre detale jasnych obszarów staną się zupełnie białe.

Aby uniknąć tych problemów, staraj się utrzymywać detale w jasnych obszarach na poziomie niższym od 250. Odcinanie ciemnych wartości ma mniejsze znaczenie, lecz warto utrzymywać niewyeksponowane szczegóły ciemnych obszarów na poziomach od 5 do 10.

Podobnie powinieneś postępować, jeśli na obrazie nie ma zupełnych czerni ani bieli — zawsze pozostawiaj pewien margines wartości, gdy ustawiasz poziomy wyjściowe. Na przykład gdy wiesz, że maszyna drukarska nie odwzorowuje odcieni jaśniejszych niż 10%, nie ustawiaj poziomu wyjściowego na 230. Ustaw go na 232 lub 233, tak aby mieć pewność, że na wydruku wyjdzie prawdziwa biel. Jeśli natomiast masz zamiar dokonywać dalszych modyfi kacji za pomocą kroplomierza lub funkcji Curves (Krzywe), ustaw poziom wyjściowy mniej więcej gdzieś pomiędzy 237 a 240. Dzięki temu będziesz mógł dopracować obszary intensywnie jasne za pomocą kroplomierza lub funkcji Curves (Krzywe) przy jednoczesnym zachowaniu zakresu tonalnego, który może zostać odwzorowany na maszynie drukarskiej. Jednocześnie chcielibyśmy podkreślić, że w przypadku dobrego profi lu ICC nie trzeba troszczyć się o ograniczanie zakresu tonalnego przy użyciu suwaków — parametry zapisane w profi lu zadbają o to automatycznie.

Dobrodziejstwa polecenia Levels (Poziomy)

Funkcja Levels (Poziomy) oferuje kilka innych opcji, które mogą oszczędzić sporo czasu.

Funkcja Preview (Podgląd). Gdy zaznaczysz opcję Preview (Podgląd) w oknie dialogowym Levels (Poziomy), Photoshop odświeży widok obrazu lub jego zaznaczonego fragmentu, aby odzwierciedlić dokonane zmiany. Zmiany widoczne będą, zanim klikniesz przycisk OK.

Natychmiastowe porównanie obrazu „przed” i „po”. Pracując w dowolnym trybie, możesz zobaczyć wygląd obrazu „przed” i „po”, zaznaczając i wyłączając opcję Preview (Podgląd) — to samo dotyczy każdego innego okna dialogowego, w którym znajduje się funkcja Preview (Podgląd).

Wyświetlanie obcinanych wartości. Podgląd obcinanych wartości jest tą funkcją, która sprawia, że podczas wykonywania korekty tonalnej ciągle powracamy do okna dialogowego Levels (Poziomy), zamiast w zupełności opierać się na funkcji Curves (Krzywe). Przez długi czas funkcja wyświetlania obciętych wartości dostępna była wyłącznie na komputerach Macintosh, ponieważ oparto ją na animacji tablicy LUT, teraz jednak dołączono ją do Photoshopa na wszystkich platformach. Funkcja ta działa także na warstwach dopasowania. Niestety, jest niedostępna w trybach Lab, CMYK, Indexed Color (Kolor indeksowany) i Bitmap (Bitmapa), ale można ją stosować w trybach: Skala szarości, RGB, Bichromia, Wielokanałowy. Warto nadmienić, że jest ona niesłychanie użyteczna.

Jesteś na trzeciej stronie tekstu
Strona pierwsza  |  Strona druga  | Strona trzecia  |  Strona czwarta