Photoshop umożliwia retuszowanie fotografii portretowej w takim stopniu, że osoba przedstawiana na niej przestaje być do siebie podobna. Nietrudno znaleźć w Internecie przykłady tego typu zdjęć przed i po obróbce cyfrowej, które wyraźnie uwidaczniają potencjał programu graficznego. Są jednak przypadki, kiedy trzeba sprawić, że osoba zachowuje swoje cechy charakterystyczne, a równocześnie poprawia się jej atrakcyjność fizyczną. Znakomitym przykładem są tu portrety przeznaczone na okładki czasopism.

Wybór właściwego zdjęcia

Pierwszy etap ma znacznie kluczowe. Należy wybrać właściwe zdjęcie - zarówno pod względem jakości w rozumieniu technicznym, jak i treści w sensie estetycznym. Nie ma większego sensu angażowanie się w dość czasochłonny i wymagający sporo wysiłku proces retuszu twarzy na zdjęciu, które i tak zostanie odrzucone z powodu nieciekawej mimiki fotografowanego lub ogólnie niskiej jakości, uniemożliwiającej wydruk. Najlepiej jest pracować z plikiem o dużej rozdzielczości i minimalnej kompresji, zarejestrowanym aparatem o przynajmniej 4-megapikselowej matrycy. W trakcie naszej pracy konieczne będzie bowiem powiększanie fragmentów zdjęcia - pod „lupą” wyraźniej widać wszelkie defekty obrazu, które kwalifikują się do retuszu. W przypadku zdjęcia o niedostatecznych parametrach powiększenie spowodowałoby uwidocznienie jego pikselowej struktury, która utrudnia efektywne wyszukiwanie wad i ich usuwanie.
 

Możliwość pracy na powiększonym fragmencie zdjęcia jest jednym z warunków uzyskania dobrego rezultatu. Aby jednak fragment ten był dobrej jakości, samo zdjęcie musi mieć wystarczająco dużą rozdzielczość.

Kontrola jasności cery

Posługując się narzędziem Barwa/Nasycenie można
kontrolować jasność cery, a także jej barwę.

Zanim przystąpi się do narzędziowej obróbki obrazu, należy dokonać ewentualnej korekty globalnej – zagwarantuje to spójność przeprowadzanych później operacji. Chcąc zmodyfikować odcień cery, trzeba użyć komendy Obrazek – Dopasuj – Barwa/Nasycenie. Ponieważ bardzo istotny wpływ na wygląd ludzkiej skóry na zdjęciu mają odcienie czerwieni, wybieramy Czerwienie z menu rozwijanego u góry okna. Przy pomocy suwaków między gradientem barwnym u dołu możemy manualnie poszerzać lub zawężać zakres docelowych modyfikacji. Operując suwakami Nasycenie oraz Jasność dokonujemy globalnej zmiany odcienia skóry sfotografowanego.
 

Zmiana odcienia cery.

Dla uzyskania śniadej cery przeciągamy nieco suwaki zakresu Barwa/Nasycenie w prawo, aby obejmowały więcej pomarańczowych odcieni, dzięki czemu w mniejszym stopniu modyfikacji ulegną czerwone usta dziewczyny. Następnie dla parametru Jasność ustalamy wartość około +35. Natomiast aby uzyskać odcień skóry opalonej, ustalamy wartość około +25 dla Nasycenia i mniej więcej -35 dla Jasności. W obu przypadkach należy uważać na czerwone elementy odzieży, które również mogą ulec modyfikacji, jeśli ich uprzednio nie wyłonimy poza ewentualne zaznaczenie.



Korekcja koloru skóry

Ilekroć wykonujemy zdjęcia portretowe, jednym z podstawowych problemów jest wierne odwzorowanie koloru ludzkiej skóry. Bardzo często uzyskany efekt odbiega od obrazu, który postrzegają nasze oczy. Photoshop także w tym przypadku przychodzi nam z pomocą, a do korekt również służy narzędzie Barwa/Nasycenie. Jeśli twarz na zdjęciu sprawia wrażenie nadmiernie zaczerwienionej, jakby portretowany miał wypieki, wówczas możemy wskazać zakres pracy narzędzia – w tym przypadku opcję Czerwienie (Reds) – a następnie przesunąć suwak Nasycenia w lewo o stosowną wartość.


Korekcji zbyt czerwonego odcienia skóry
dokonujemy zmieniając nasycenie czerwieni



Wygładzanie cery poprzez zmiękczenie

Najlepiej jest pracować na duplikacie warstwy głównej. Duplikat tworzymy przy pomocy Warstwa – Duplikuj warstwę. Chcąc w sposób niemal automatyczny wygładzić skórę portretowanej osoby, możemy posłużyć się narzędziem Filtr – Rozmycie – Rozmycie inteligentne (Smart Blur). Filtr ten rozmywa obszar obrazu, zachowując jednak wyraźne krawędzie. Po wywołaniu okna dialogowego narzędzia Rozmycie inteligentne, wybieramy takie wartości, aby cera portretowanego nabrała gładkości, a niepożądane znamiona, pory, czy niedoskonałości skóry zostały zakryte. Nie należy na tym etapie przejmować się brakiem ostrości, na przykład na obszarze włosów – ten problem rozwiążemy właśnie dzięki uprzedniej duplikacji warstwy głównej. Pracując na duplikacie, używamy narzędzia Gumka. Przy pomocy Paska opcji, wybieramy miękką końcówkę i stosunkowo duży rozmiar pędzla.


Posługując się Gumką, usuwamy piksele z takich obszarów jak włosy, brwi, oczy – wskutek tego widoczne stają się piksele warstwy głównej, na której obraz pozostał ostry i wyraźny.

Następnie, po uprzednim zmniejszeniu do około 50-60% parametru Przepływ narzędzia Gumka, możemy również zmniejszyć zmiękczenie na innych obszarach obrazu, które nie wymagają absolutnej ostrości, ale niewątpliwie powinny być bardziej wyraźne aniżeli chociażby niedoskonałości skóry. Mogą to być na przykład uszy, tudzież elementy, które charakteryzują daną osobę, podkreślając indywidualne cechy twarzy. Kolejnym krokiem jest manipulowanie przezroczystością warstwy duplikatu, celem uzyskania optymalnego efektu – to znaczy obrazu wiarygodnego, a jednocześnie wyraźnie ładniejszego od oryginału. Wartość około 75% powinna być odpowiednia.
 

Zmiękczenie inteligentne sprzyja zwłaszcza maskowaniu szczegółów
ludzkiej skóry, jak widoczne pory, znamiona, czy inne niedoskonałości.



Usuwanie cieni pod oczami i zmarszczek

W przypadku zdjęcia na okładkę wskazane jest całkowite zretuszowanie cieni pod oczami. Natomiast jeśli chcemy uzyskać zdjęcie, na którym portretowana osoba nie musi wyglądać idealnie, a pewna doza wiarygodności jest wręcz konieczna, cienie te jedynie łagodzimy. W obu sytuacjach można posłużyć się Stemplem o miękkiej końcówce i Przepływie około 30%. Schemat użycia narzędzia jest prosty: przytrzymując Alt na klawiaturze próbkujemy obraz tam, gdzie skóra wygląda korzystnie, a następnie klikamy w miejscu, które ma zostać zretuszowane. Przytrzymując przycisk myszy przeciągamy kursor wzdłuż cieni, aby stopniowo zakrywać dane fragmenty obrazu pikselami z ładniejszych rejonów twarzy. Należy zwracać szczególną uwagę na to, aby nie tworzyć plam, gdy używa się zbyt małego rozmiaru pędzla. Końcówka musi być możliwie duża, ale nie aż tak, by pokrywać pikselami elementy, które powinny pozostać nietknięte – takie jak usta, oczy, rzęsy, czy brwi. Także tym razem warto pracować na duplikacie, co daje możliwość późniejszego operowania jego Przezroczystością, celem uzyskania najlepszego efektu.


Stempel umożliwia łatwe usuwanie cieni i niedoskonałości skóry,
równolegle czyniąc cerę łagodną i miękką.

Usuwanie piegów

Jeśli chcemy uzyskać idealnie gładką cerę, możemy posłużyć się narzędziem Pędzel leczący. Należy przytrzymać Alt na klawiaturze i wskazać obszar, gdzie skóra jest gładka. Potem wystarczy zamalowywać piegi. Oczywiście, jeśli liczba piegów jest przytłaczająca, należałoby intensywniej potraktować twarz wspomnianym wcześniej filtrem Rozmycie inteligentne. W pozostałych przypadkach retuszowanie piegów może następować właśnie przy pomocy Pędzla leczącego, który sprawdza się także przy retuszowaniu płytkich blizn, czy przebarwień skóry.

Poprawa oczu

Korzystając z narzędzia Rozjaśnienie-Półtony rozjaśniamy białka oczu, jeśli chcemy Pędzlem zmieniamy także źrenice.

Posługując się narzędziem Rozjaśnienie, wybieramy tryb pracy Półtony i rozjaśniamy białka oczu. Pozornie lepszym wyborem okazałby się tryb Światła, ale tryb ten rozjaśnia w sposób zbyt radykalny, przez co naprawdę łatwo o przesadę. Podobnie można także wybielać na przykład zęby portretowanego.

Bez większego trudu można również udoskonalić źrenice. W tym celu tworzymy nową warstwę przy pomocy polecenia Warstwa – Nowa – Warstwa… Używamy Pędzla i dowolnego Koloru narzędzia – na przykład zielonego, jeśli chcemy, aby źrenice były wyraźnie zielone. Zamalowujemy źrenice, po czym zmieniamy tryb ewolucji warstwy na Nakładka. Następnie odpowiednio zmniejszamy Przezroczystość warstwy, aby uzyskany efekt pozostał wiarygodny. Finalnie łączymy warstwę z warstwą główną poprzez użycie Warstwa – Spłaszcz obrazek.

Korekcja ust

Niekiedy konieczna okazuje się korekta ust.

Posługując się Stemplem o Przepływie około 60%, miękkiej końcówce i stosunkowo niewielkim rozmiarze, możemy z powodzeniem zmieniać kształt ust lub ich fakturę. Szczególnie niekorzystnie wyglądają usta popękane, suche – w takim przypadku korekcja jest konieczna. Należy jednak pamiętać, że usta są jednym z elementów, na który oglądający portret zwraca od razu uwagę, a ich nienaturalność zauważa natychmiast. Niekiedy bezpiecznej jest zatem zostawić niedoskonałe usta lub poprawić je w sposób umiarkowany, aniżeli dokonać przesadnego, sztucznego udoskonalenia.

Można również sprawić, aby usta miały intensywniejszą barwę. Aby tego dokonać tworzymy nową warstwę, używając polecenie Warstwa – Nowa Warstwa… a następnie, posługując się pędzlem o rozmiarze dopasowanym do wielkości ust, zamalowujemy je kolorem czerwonym, pracując oczywiście na nowej, utworzonej przed chwilą, czystej warstwie. Z poziomu palety Warstwy zmieniamy tryb ewolucji warstwy na Nakładka i dopasowujemy jej Przezroczystość zgodnie z własnym życzeniem. Ostatnie udoskonalenia przeprowadzamy przy pomocy polecenia Obrazek – Dopasuj – Barwa/Nasycenie, operując suwakami Nasycenia i Jasności, oraz narzędzia Gumka, dopracowując kształt namalowanych ust. Na koniec używamy komendy Warstwa – Połącz w dół.


Zmiana koloru ust na bardziej intensywny.



Usuwanie pieprzyków i znamion


Narzędzie Łatka służy do likwidacji pieprzyków.

W niektórych przypadkach, nawet po zastosowaniu zmiękczenia całej twarzy, pozostanę widoczne pewne jej niedoskonałości. Celem usunięcia znamion lub pieprzyków, posługujemy się narzędziem Łatka. Obrysowujemy obiekt, który zamierzamy zretuszować, a następnie klikamy kursorem w tak utworzony kształt i przytrzymując wciśnięty przycisk, przeciągamy go nad obszar, gdzie skóra ma pożądany wygląd. Program automatycznie upodobni fragment wskazany w pierwszym kroku, do fragmentu wskazanego w kroku drugim.



Operacje plastyczne w Photoshopie

W sytuacji, gdy potrzebujemy absolutnie doskonałego zdjęcia, nadającego się na okładkę, konieczne mogą się okazać elementy „chirurgii plastycznej”. Podstawowym narzędziem będzie Filtr – Skraplanie. Posługując się narzędziem Wypaczenie możemy z łatwością nadać dowolny kształt podbródkowi osoby portretowanej. Po prawej stronie są suwaki, pozwalające na wybór odpowiedniej wielkości i siły nacisku narzędzia. Modyfikując kształt podbródka dobrze jest posłużyć się dość dużą końcówką, obejmującą mniej więcej jego połowę. Nie istnieje inna metoda opanowania tego narzędzia, niż eksperymentowanie z różnymi ustawieniami aż do uzyskania optymalnych ustawień, skorelowanych z rozdzielczością i wielkością obrazu.


Posługując się narzędziem Wypaczenie możemy z łatwością nadać dowolny kształt podbródkowi osoby portretowanej.

Stosunkowo łatwo można też dokonać zmiany wielkości oczu. Duże oczy dodają ludziom, zwłaszcza kobietom, uroku. Będą w oknie dialogowym Skraplania, wystarczy kliknąć przycisk B na klawiaturze, aby wyposażyć się w narzędzie poszerzające wskazany obszar. Po uprzednim dopasowaniu rozmiaru, tak by krawędzie narzędzia obejmowały niemal całe oko, powiększamy je subtelnie wciskając i przytrzymując przycisk myszy.
 

Powiększanie oczu.



Rada na zakończenie

Celem fotografa jest zaprezentowanie osoby portretowanej w możliwie jak najlepszy sposób. Dzięki narzędziom edycyjnym Photoshopa fotograf jest w stanie uzyskać naprawdę rewelacyjne rezultaty, posługując się zaledwie garścią podstawowych jego narzędzi. Bardziej zaawansowani użytkownicy przeprowadzają znacznie intensywniejszą obróbkę obrazu, wydłużając twarz, modyfikując kształt nosa, wielkość oczu i tym podobne. Należy jednak pamiętać, że wówczas mamy do czynienia z fikcją, a nie realnym odwzorowaniem urody danego człowieka. Umiar w większości sytuacji jest jak najbardziej wskazany.

 

Powrót do spisu artykułów