ROZDZIELCZOŚĆ, KOMPRESJA, FORMAT ZAPISU ZDJĘCIA

To powinniśmy umieć robić od samego początku fotografowania cyfrowym aparatem. Zazwyczaj parametry te ustawia się w jednej z zakładek menu rejestracji.

Rozdzielczość zdjęć powinna być zgodna z naszymi zamiarami dotyczącymi dalszego ich przeznaczenia. Tylko w sytuacji, kiedy nie wykluczamy, że będziemy ze zdjęć robić duże powiększenia, lub że będziemy je kadrować, wybierzmy rozdzielczość najwyższą. Pamiętajmy jednak, że – szczególnie w przypadku cyfrówek z bogatymi w piksele matrycami (7-8 megapikseli) – pojemność plików zdjęciowych będzie wówczas spora i karta pamięci zapełni nam się bardzo szybko. Jeśli jesteśmy pewni, że format wydruków czy odbitek nie będzie większy niż typowej pocztówki (10 x 15 cm) – wybierzmy rozdzielczość rzędu 1600 x 1200 pikseli. Jeśli natomiast zamierzamy oglądać nasze zdjęcia wyłącznie na ekranie monitora komputerowego, rozdzielczość 640 x 480 pikseli w zupełności nam wystarczy.

Miejmy jednak na uwadze, że ile ze zdjęcia o wysokiej rozdzielczości w prosty sposób w komputerze możemy uzyskać zdjęcie o rozdzielczości niższej, na przykład by wysłać je jako załącznik do maila, to zapisanie zdjęcia w aparacie w rozdzielczości niższej jest nieodwracalne – nie da się tej rozdzielczości podwyższyć, gdyby nagle zachciało się nam zrobić większy wydruk niż planowaliśmy.

Drugim parametrem cyfrowych zdjęć, który wybieramy w naszym aparacie, jest kompresja. Im bardziej skompresowane są zdjęcia, tym zajmują one mniej pojemności - a zatem więcej zmieści się ich na karcie pamięci, ale także ich jakość jest gorsza. Do dyspozycji są najczęściej trzy stopnie kompresji, określane na przykład jako Superfine, Fine i Normal, czy Super High, High, Standard (od najmniejszej do największej). Którą wybrać, powinien zadecydować sam użytkownik, przeprowadzając prosty test. Należy sfotografować tę samą scenę, zachowując tę samą - dobraną do przeznaczenia – rozdzielczość, ale zmieniając kompresję. Jeżeli przy oglądaniu zdjęć w postaci odbitek, wydruków, czy na ekranie komputera nie widać różnicy, oznacza to że w praktyce można stosować kompresję największą, bo wówczas optymalnie wykorzystuje się pojemność karty pamięci.

Z reguły, gdy przed przystąpieniem do fotografowania ustawiamy rozdzielczość i kompresję, na monitorze cyfrówki wyświetlana jest maksymalna liczba zdjęć, jaka mieści się na włożonej do aparatu karcie pamięci. Pamiętajmy, że im mniejszą objętość ma plik zdjęciowy (liczoną w kilo-, czy megabajtach), tym szybciej działa aparat – szybszy jest ich zapis, można uzyskać większą szybkość zdjęć seryjnych, szybciej otwierają się pliki przy ich oglądaniu.

Formatem zapisu zdjęć stosowanym w praktyce amatorskiej jest JPEG. Jeżeli nasza cyfrówka daje też możliwość zapisu w nieskompresowanym TIFFie, czy „surowym” RAW, zostawmy korzystanie z nich do momentu, kiedy staniemy się bardziej zaawansowani i kiedy nasze oczekiwania co do jakości cyfrowych zdjęć wzrosną.
 

więcej o rozdzielczości

więcej o JPEG

porównanie TIFF a JPEG

Powrót do poradnika